- CXLII - Sobre un verso de Ovidio que dice: «Fit quoque longus amor, quem diffidentia nutrit»
Gutierre de Cetina
12-6-8-10Escrito, aunque imposible al fin parece,
22-3-4-6-8-10misterio es muy sabido y muy tratado,
33-6-10que el amor en el firme enamorado
43-6-10con los celos se aviva y se engrandece.
51-3-6-8-10Cuanto dura el amor el ansia crece
63-6-10y el deseo de verse asegurado,
73-6-7-8-10sin que pueda aflojar un tal cuidado
83-6-10mientras vive el recelo y prevalece.
93-5-6-10Ni el furor, ni el más blando tratamiento,
102-3-6-8-10ni aquel dulce gozar de cosa amada,
113-5-6-10aseguran un alma temerosa.
121-2-6-10No basta discreción ni sufrimiento,
133-6-8-10ni esperanza en ajeno mal probada,
143-4-6-8-10porque no cura amor ninguna cosa.
- Rechteinhaber*in
- Universidad de Alicante
- Zitationsvorschlag für dieses Objekt
- TextGrid Repository (2026). Sonetos de Gutierre de Cetina. - CXLII - Sobre un verso de Ovidio que dice: «Fit quoque longus amor, quem diffidentia nutrit». - CXLII - Sobre un verso de Ovidio que dice: «Fit quoque longus amor, quem diffidentia nutrit». Corpus of Spanish Golden-Age Sonnets. Universidad de Alicante. https://hdl.handle.net/21.11113/4n4fq.0