Spanish Metrical Patterns Bank: Golden Age Sonnets.

- CXLII - Sobre un verso de Ovidio que dice: «Fit quoque longus amor, quem diffidentia nutrit»

Gutierre de Cetina

12-6-8-10Escrito, aunque imposible al fin parece,

22-3-4-6-8-10misterio es muy sabido y muy tratado,

33-6-10que el amor en el firme enamorado

43-6-10con los celos se aviva y se engrandece.

51-3-6-8-10Cuanto dura el amor el ansia crece

63-6-10y el deseo de verse asegurado,

73-6-7-8-10sin que pueda aflojar un tal cuidado

83-6-10mientras vive el recelo y prevalece.

93-5-6-10Ni el furor, ni el más blando tratamiento,

102-3-6-8-10ni aquel dulce gozar de cosa amada,

113-5-6-10aseguran un alma temerosa.

121-2-6-10No basta discreción ni sufrimiento,

133-6-8-10ni esperanza en ajeno mal probada,

143-4-6-8-10porque no cura amor ninguna cosa.


Rechteinhaber*in
Universidad de Alicante

Zitationsvorschlag für dieses Objekt
TextGrid Repository (2026). Sonetos de Gutierre de Cetina. - CXLII - Sobre un verso de Ovidio que dice: «Fit quoque longus amor, quem diffidentia nutrit». - CXLII - Sobre un verso de Ovidio que dice: «Fit quoque longus amor, quem diffidentia nutrit». Corpus of Spanish Golden-Age Sonnets. Universidad de Alicante. https://hdl.handle.net/21.11113/4n4fq.0